Како што синџирите на снабдување ги надминуваат првичните влијанија од пандемијата, веројатно е дека некои компании брзо ќе се вратат на своите стари навики
Приреди: Редакцијата на InStore
Нарушени глобални синџири на снабдување
Поминаа повеќе од две години од почетокот на пандемијата која го наруши секојдневниот живот каков што го знаеме.
Додека многу земји, особено поразвиените економии, се на пат кон закрепнување, глобалните синџири на снабдување остануваат сериозно нарушени - делумно поради пандемијата, но и поради тензиите околу трговијата.
Докажано е дека ќе биде тешко приспособувањето на прекините во синџирот на снабдување: 84% од финансиските директори на организациите со годишен приход меѓу 100 милиони и 3 милијарди американски долари гледаат на прекините во синџирот на снабдување како на умерен или тежок ризик.
Всушност, прекините во синџирот на снабдување се рангирани повисоко од сите други закани, вклучително и недостигот на таленти, па дури и повторното оживување на ковид-19.
Од порастот на трошоците за материјали и транспорт до постојани доцнења и недостиг, за компаниите станува сè потешко да ги надминат, а уште потешко да ги задоволат барањата на потрошувачите и истовремено да останат профитабилни.
Соочени со повеќе тесни грла, синџирите на снабдување станаа помалку сигурни бидејќи компаниите се обидуваат да ја поминат линијата меѓу одговорот и усогласувањето на понудата и побарувачката.
Едно е јасно: управувањето со синџирот на снабдување ќе продолжи да се соочува со прекини во 2022 година, и додека извршните директори продолжуваат да даваат приоритет на дигиталната трансформација, компаниите ќе треба да изградат отпорност и да ги балансираат трошоците додека ги исполнуваат барањата на потрошувачите.
Диверзификација на доставувачи
Во текот на пандемијата, недостигот на диверзификација предизвика многу синџири на снабдување да бидат помалку отпорни соочувајќи се со доцнење и зголемување на трошоците.
Трошоците за испорака се зголемени за дури 600%. Повеќето купувачи со глобални синџири на снабдување првенствено доаѓаат до своите доставувачи од Кина; немајќи алтернативи, нивните синџири на снабдување се соочуваат со ненадејни, скапи, а понекогаш и долготрајни прекини.
Диверзификацијата на големиот број достапни доставувачи низ различни региони ги намалува трошоците за производство и извори и ја подобрува еластичноста.
Иако диверзификацијата не може да се случи преку ноќ и често може да биде предизвик за организациите кои силно зависат од одредени региони, бизнисите можат да се потпрат на технологијата за деловна мрежа на синџири на снабдување со повеќе претпријатија (MESCBN) за да го олеснат процесот на интеграција и вклучување.
Софтвер за синџирот на снабдување кој обединува повеќе мрежи на доставувачи во една платформа, исто така, овозможува ефикасно управување со снабдувањето преку континуирана оптимизација на перформансите над влезното управување за побрз и повисок ROI.
Од порастот на трошоците за материјали и транспорт до постојани доцнења и недостиг, за компаниите станува сè потешко да ги надминат, а уште потешко да ги задоволат барањата на потрошувачите.
Оптимизација на резерви
И покрај нарушувањето на синџирот на снабдување, повеќето бизниси сè уште се потпираат на моделот just-in-time (JIT), кој се обидува да ги минимизира доцнењата и трошоците со преместување на материјалите точно пред тоа да го бараат потрошувачите. Со тоа, компаниите традиционално можеа да ги намалат трошоците и за складирањето и за транспортниот процес.
Сепак, залихите бараат интимно познавање на синџирот на снабдување на организацијата, а несоодветната рамнотежа може да доведе до несакани изненадувања од потрошувачите. Бизнисите често се обидуваат да ја надоместат негативната страна на моделот на синџирот на снабдување JIT со сигурносни залихи, но пандемијата покажа дека обезбедувањето доволно залихи за безбедност е помалку од оптимално и не можеше да се приспособи на зголемувањето на побарувачката.
Бидејќи бизнисите го оптимизираат управувањето со залихите (особено во индустриите како што се технологијата или автомобилската индустрија), ќе биде потребен приспособен пристап кон нивната тековна стратегија за управување со залихи.
Платформите за облак на синџирот на снабдување можат да обезбедат непроценлива помош за оптимизација на залихите, особено додека организациите се прошируваат и работат со повеќе страни. Со централизиран преглед на целокупните залихи, дури и ако е во транзит или на локации од трета страна, носителите на одлуки можат да направат динамични промени во нивниот синџир на снабдување во реално време. Со зголемени увиди, бизнисите можат подобро да ги предвидат акциите, да распределат резерви на одредена демографија и проактивно да го усогласат снабдувањето преку динамично планирање на нарачките.
Пониски логистички трошоци
Како што беше споменато претходно, се предвидува дека трошоците за превозот и логистиката ќе продолжат да се зголемуваат во 2022 година. Комбинацијата на инфлација, закрепнување од пандемијата, други глобални настани и зголемената побарувачка за превоз доведоа до нагло зголемување на цените на договорите низ товарниот сектор. Всушност, за услугите за испорака на пакети, зголемувањето на стапката е највисоко во речиси една деценија. Без разлика на формата на испорака, побарувачката за транспорт најверојатно ќе продолжи да се зголемува во текот на остатокот од годината, ако не и во 2023 година.
Компаниите од товарниот сектор се стремат да станат поотпорни преку управување со трошоците преку построга контрола на секојдневното работење.
Со зголемен увид и контрола врз финансиите - од царини, давачки до манипулација - менаџерите за логистика можат подобро да ги разберат нивните трошоци за услуга и да ги подобрат маржите.
Диверзификацијата на големиот број достапни доставувачи низ различни региони ги намалува трошоците за производство и извори и ја подобрува еластичноста.
Одржливост на синџирот на снабдување
Додека непосредните напори на многу организации се фокусирани на ублажување на нарушувањата во синџирот на снабдување, постои растечки тренд кон инкорпорирање одржливост во стратегиите за пораст на синџирите на снабдување, особено кога економиите преминуваат кон постпандемски период. Всушност, 64% од финансиските директори веруваат дека програмата за животна средина, социјалнo и корпоративно управување (ESG) може да ги подобри финансиските перформанси на нивната компанија.
Имајќи предвид дека многу синџири на снабдување сè уште се обидуваат да ги балансираат трошоците и услугите во услови на нестабилност на синџирот на снабдување, стандардите за одржливост засега имаат тенденција да се случуваат на високо ниво, наместо да се инкорпорираат на дневно оперативно ниво. Потребно е да се изнајдат можности за извршување поеколошки текови на нарачки, па дури и пресметување за намалување на влијанието врз животната средина по нарачка.
Одржливите практики може да се вградат и во искуството за враќање: со вградената интелигенција, да се користат паметни деловни правила за да се оптимизираат временските рамки на враќање или алтернативните оператори во управувањето со протокот на поправка и замена.
Како што синџирите на снабдување ги надминуваат првичните влијанија на пандемијата, веројатно некои организации брзо ќе се вратат на своите стари навики. Но, бидејќи трговските тензии сè уште се присутни, речиси е сигурно дека ранливостите на синџирот на снабдување ќе останат и повторно ќе се појават. Со преземање проактивен пристап кон усвојување отпорност со помош на платформи за синџирот на снабдување со повеќепартиски оркестрации, компаниите може да бидат подобро подготвени да ги издржат континуираните пречки.
